30-07-06

Angst

10.

Een gevoel waar ik nu al een paar weken mee worstel. Ik heb getwijfeld of ik het hier wel zou zetten. Of het anderen die aan die ziekte lijden niet zou ontmoedigen.

 

 Maar ik moet het ergens kwijt. En dat kan ik niet in het dagelijkse leven. Want daar ben ik de lean-on-person, de sterke, de positieve. Dat moet ik in dit geval wel zijn. Mijn vrienden weten dat ik ook bang ben, dat ik me sterk hou voor hem, maar zelfs bij hen heb ik moeite om nu eens echt uit te drukken wat er in mij omgaat. Het lukt me niet om er volkomen eerlijk en duidelijk in te zijn, meestal sluit ik af met ‘het zal wel lukken’, in plaats van met wat ik echt denk. Ik heb geen zin in meelevende blikken, in “het komt wel in orde” te horen. Want zelf geloof ik dat niet, niet echt. Maar dat durf ik dus niet hardop te zeggen. Want als ik er al niet in geloof, wat voor kans heeft ze dan? Als ik twijfel aan genezing, wat dan? Dus zwijg ik. Of relativeer ik het. Alsof ik, door te zeggen wat ik echt denk, het ongeluk naar me toetrek, de slechte geesten wakker maak.

 

Dus moet ik hier mijn echte gevoelens kwijt.

 

Het is vreemd, dat omkeren van de rollen. Het gaat in tegen mijn natuur. Ik ben de pessimist, als er iets mis gaat, weet ik daar altijd het ergste uit te halen. Als de bodem in zicht is, geraak ik daar nog net onder.

 

S. is de optimist, mijn rots in de branding. Hoe slecht het er ook uitziet, hij maakt er het beste van. . Hij ziet overal het lichtpuntje in de duisternis. Welke tegenvaller ook, hij draait dat om in zijn en dus ons voordeel. Vol goede moed.

Maar in dit geval kan dat niet.

 

Het is immers een herval, in iets meer dan een jaar tijd. Vorige keer was er ook de angst, vooral bij haar familie, gewoon van het schrikken. Ik was toen 100% optimist. Mensen genezen hier immers van! Niet zeuren, gewoon laten opereren. Toen bleek dat na de operatie zelfs geen chemo nodig was was zij opgelucht, hoewel S., dat merkte ik, toch bang was. Maar langzaam ebde ook die angst weg. Er was niks meer te vinden, ze ging maandelijks op controle, en elke keer met goed nieuws.

 

De rust keerde terug, en die duurde net lang genoeg om iedereen in slaap te sussen. Dit hoofdstuk was afgesloten, niks aan de hand meer. Het is hard geweest, maar het is gedaan.

 

Ik werd zwanger, we kochten een huis, dingen genoeg die ons bezig hielden.

Onze dochter werd geboren, zij was zo gelukkig, zo meteen verliefd op de kleine, het was een genot om naar hen te kijken.

 

We waren net 2 dagen thuis toen zij vernam, na een maandelijkse controle, dat er terug iets zat.

 

Het einde van de wereld zoals we die kenden… Wanhoop, angst, alle blijdschap verdween, het was alsof de zon onderging. Genieten van de kleine was ons niet gegund. Haar niet, en S niet.

Toen hij het hoorde stortte hij in. Letterlijk. Ik had hem nog nooit zo gezien, en we zijn al 15, bijna 16 jaar samen.

 

En we wisselden van positie. Ik bleef die hele avond en de afschuwelijke 2 weken die erop volgden, volhouden dat het ook deze keer weer in orde zou komen. Dat het IN ORDE ZOU KOMEN.

Ok, het was klote dat de kloteziekte terug was.

Chemo was nu wel nodig, maar dat zou ze wel overleven, het was niet het einde van de wereld. (hard, ik weet het, maar ik had het gevoel dat ik hard moest zijn, ik kon hem niet laten wegglijden in zijn medelijden met haar)

Het was een herval, maar de specialist had gezegd dat dat wel meer gebeurde, hij had er alle vertrouwen in, en wij  moesten hem vertrouwen, We moesten blij zijn dat die man  het alweer op tijd gezien was en dat het ook deze keer volgens hem volkomen operabel en behandelbaar was. Je moet me geloven (ik nam, toen ik dat zei zelfs zijn hoofd tussen mijn handen), het komt in orde!

 

Ik zei niet

-dat het een herval was in iets meer dan een jaar tijd en dat dat niet veel goeds kon betekenen.

-dat de chemo vorige keer zogezegd niet nodig was geweest maar dat het bij nader inzien beter toen wel was gebeurd.

-dat het schandalig was dat ze haar bij een eerste controle hadden gezegd dat alles in orde was, maar 2 dagen later belden met de mededeling “sorry madammeke, slecht nieuws”

-dat het feit dat de specialist zei dat ze met de operatie alles hadden kunnen weghalen niet echt een geruststelling was, vermits hij dat vorige keer ook had gezegd.

-dat ik zelf ook dood-en doodongerust ben, dat ik deze keer echt schrik heb. Dat ik me bedrogen voel, omdat ik er echt van overtuigd was dat die dokters wisten, de vorige maal, waarover ze spraken en dat ze dus volkomen genezen was. Dat ik me, ondanks al mijn slechte ervaringen met specialisten, weer heb laten bedotten, heb laten sussen, omdat ik dat wilde.

 

Maanden aan een stuk heb ik het van me af kunnen zetten. Maar zo’n 2 weken geleden overviel het me, de angst. Volgens mij door de onverwachte dood van iemand die ik wel ken , maar niet echt goed. Vooral het onverwachte deed me nadenken over het leven. Te veel nadenken. Dat was, denk ik, de trigger.

 

En ik wil er niet over nadenken maar doe het toch. Arme S die zo hard moet werken, en zich ook daar nog mee moet gaan bezighouden. Is het een wonder dat hij de laatste maanden slecht slaapt? Hij ziet er ouder uit, is vaker slecht gezind.

 

Wat als ze volgend jaar weer een terugval heeft? Gaat kerstmis nog ooit hetzelfde zijn? Wat als ze sterft? Dat kan hij niet aan, hij hangt echt aan haar.

 

En dan begin ik, heel egoïstisch, ook aan mijn eigen familie te denken. Mijn moeder vertelt dat mijn vader zich al een paar dagen niet lekker voelt. Dus ik bekijk hem aandachtiger als we bij mijn ouders gaan eten. Ziet hij er slecht uit? Hoelang ziet hij er al zo oud uit? Ik kan me zelf dan wel redelijk geruststellen. Er zijn immers zoveel mensen die zich slecht voelen met deze warmte. Maar toch, ik weet dat het ooit gaat gebeuren. Ooit sterven ze. Ben je daar ooit klaar voor? Ga ik vanaf nu gewoon wachten? Wat als er iets met S gebeurt? Of, oh god, met ons kleintje? Maar ik kan er met S niet over praten, die heeft al zorgen genoeg. En dan haat ik mezelf. Moet ik het ongeluk van iemand anders altijd op mezelf betrekken? Maar ik raak er niet vanaf.

 

Het doemdenken beheerst mijn leven, een zwarte wolk die boven mij hangt en die ik niet krijg afgeschud…

 

15:31 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: angst |  Facebook |

Commentaren

de angst die je beschrijft is perfect normaal...in mijn anbije omgeving zijn er verschillende vrienden die met dezeflde angst geconfronteerd worden...zolang je met een gezonde realistische kijk met die angst omgaat, zul je je wel goed kunne houden ;-)
sterkte voor de personen in kwestie

Gepost door: lord cms | 31-07-06

lieve, lieve miss sane! weet je wat
in plaats van hier te typen
beloof ik je
dit is iets om bij na te denken
om over te bloggen
het gevoel dat jij beschrijft is overheersend geweest de laatste maand… je krijgt antwoord via een blogpost van me…

Gepost door: abnormalia | 31-07-06

De commentaren zijn gesloten.