31-07-06

Update van vorige post

11.

Ik heb er gisteren toch met S. over gepraat. Niet over mijn angst voor haar, dat krijg ik echt niet over mijn lippen, wel over mijn angstgevoel in het algemeen. Hoe bang ik ben voor het moment dat er geliefden gaan sterven. Hoe ik het gevoel heb dat het leven gewoon zijn gangetje gaat, dat het leven gewoon ban afwachten is tot er iemand sterft.

 

En zoals verwacht was hij het die mij troostte. Hij kon het ziek zijn van haar aan, door zich op het werk en zijn gezin te storten. Als er iemand van mijn familie ziek zou worden zou ik ook wel een middel vinden om er mee om te gaan. Want dat doen mensen. Ze gaan ermee om. Waardoor ik me nog schuldiger voel. Waarom moet ik hem daarmee belasten, heeft hij het nog niet moeilijk genoeg?

 

Toen ik hem dat probeerde duidelijk te maken, hoe schuldig ik me voel dat ik hem met mijn futiliteiten lastigval, mijn angst voor wat ooit misschien gaat gebeuren,  terwijl hij zelf problemen genoeg heeft, reële angst heeft, keek hij me oprecht niet begrijpend aan. Hij begreep echt niet waar ik het over had. Waarom zou ik niet mogen klagen. Omdat zij ziek is, moet ik toch niet mijn eigen gevoelens opzij zetten? Hij troostte mij dus. En het hielp, zoals altijd vond hij precies de juiste woorden. Is het niet schandalig? Hij zorgde dat ik me beter voelde, terwijl ik niks heb om me slecht over te voelen. Ik zou hem moeten troosten, steunen, niet andersom.

 

Maar hij is wie hij is. Mijn schouder. Zelfs als hij zelf doodsbang is, de rots in mijn branding.

 

Ik hou van hem.

15:08 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (1) | Tags: angst |  Facebook |

Commentaren

normaal ik denk wel dat die angst normaal is, zoals CMS zegt,je moet er alleen niet in overdrijven. En wees gewoon blij dat je zo'n lieve man hebt...;-)

Gepost door: Just me | 01-08-06

De commentaren zijn gesloten.