31-07-06

Update van vorige post

11.

Ik heb er gisteren toch met S. over gepraat. Niet over mijn angst voor haar, dat krijg ik echt niet over mijn lippen, wel over mijn angstgevoel in het algemeen. Hoe bang ik ben voor het moment dat er geliefden gaan sterven. Hoe ik het gevoel heb dat het leven gewoon zijn gangetje gaat, dat het leven gewoon ban afwachten is tot er iemand sterft.

 

En zoals verwacht was hij het die mij troostte. Hij kon het ziek zijn van haar aan, door zich op het werk en zijn gezin te storten. Als er iemand van mijn familie ziek zou worden zou ik ook wel een middel vinden om er mee om te gaan. Want dat doen mensen. Ze gaan ermee om. Waardoor ik me nog schuldiger voel. Waarom moet ik hem daarmee belasten, heeft hij het nog niet moeilijk genoeg?

 

Toen ik hem dat probeerde duidelijk te maken, hoe schuldig ik me voel dat ik hem met mijn futiliteiten lastigval, mijn angst voor wat ooit misschien gaat gebeuren,  terwijl hij zelf problemen genoeg heeft, reële angst heeft, keek hij me oprecht niet begrijpend aan. Hij begreep echt niet waar ik het over had. Waarom zou ik niet mogen klagen. Omdat zij ziek is, moet ik toch niet mijn eigen gevoelens opzij zetten? Hij troostte mij dus. En het hielp, zoals altijd vond hij precies de juiste woorden. Is het niet schandalig? Hij zorgde dat ik me beter voelde, terwijl ik niks heb om me slecht over te voelen. Ik zou hem moeten troosten, steunen, niet andersom.

 

Maar hij is wie hij is. Mijn schouder. Zelfs als hij zelf doodsbang is, de rots in mijn branding.

 

Ik hou van hem.

15:08 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (1) | Tags: angst |  Facebook |

30-07-06

Angst

10.

Een gevoel waar ik nu al een paar weken mee worstel. Ik heb getwijfeld of ik het hier wel zou zetten. Of het anderen die aan die ziekte lijden niet zou ontmoedigen.

 

 Maar ik moet het ergens kwijt. En dat kan ik niet in het dagelijkse leven. Want daar ben ik de lean-on-person, de sterke, de positieve. Dat moet ik in dit geval wel zijn. Mijn vrienden weten dat ik ook bang ben, dat ik me sterk hou voor hem, maar zelfs bij hen heb ik moeite om nu eens echt uit te drukken wat er in mij omgaat. Het lukt me niet om er volkomen eerlijk en duidelijk in te zijn, meestal sluit ik af met ‘het zal wel lukken’, in plaats van met wat ik echt denk. Ik heb geen zin in meelevende blikken, in “het komt wel in orde” te horen. Want zelf geloof ik dat niet, niet echt. Maar dat durf ik dus niet hardop te zeggen. Want als ik er al niet in geloof, wat voor kans heeft ze dan? Als ik twijfel aan genezing, wat dan? Dus zwijg ik. Of relativeer ik het. Alsof ik, door te zeggen wat ik echt denk, het ongeluk naar me toetrek, de slechte geesten wakker maak.

 

Dus moet ik hier mijn echte gevoelens kwijt.

 

Het is vreemd, dat omkeren van de rollen. Het gaat in tegen mijn natuur. Ik ben de pessimist, als er iets mis gaat, weet ik daar altijd het ergste uit te halen. Als de bodem in zicht is, geraak ik daar nog net onder.

 

S. is de optimist, mijn rots in de branding. Hoe slecht het er ook uitziet, hij maakt er het beste van. . Hij ziet overal het lichtpuntje in de duisternis. Welke tegenvaller ook, hij draait dat om in zijn en dus ons voordeel. Vol goede moed.

Maar in dit geval kan dat niet.

 

Het is immers een herval, in iets meer dan een jaar tijd. Vorige keer was er ook de angst, vooral bij haar familie, gewoon van het schrikken. Ik was toen 100% optimist. Mensen genezen hier immers van! Niet zeuren, gewoon laten opereren. Toen bleek dat na de operatie zelfs geen chemo nodig was was zij opgelucht, hoewel S., dat merkte ik, toch bang was. Maar langzaam ebde ook die angst weg. Er was niks meer te vinden, ze ging maandelijks op controle, en elke keer met goed nieuws.

 

De rust keerde terug, en die duurde net lang genoeg om iedereen in slaap te sussen. Dit hoofdstuk was afgesloten, niks aan de hand meer. Het is hard geweest, maar het is gedaan.

 

Ik werd zwanger, we kochten een huis, dingen genoeg die ons bezig hielden.

Onze dochter werd geboren, zij was zo gelukkig, zo meteen verliefd op de kleine, het was een genot om naar hen te kijken.

 

We waren net 2 dagen thuis toen zij vernam, na een maandelijkse controle, dat er terug iets zat.

 

Het einde van de wereld zoals we die kenden… Wanhoop, angst, alle blijdschap verdween, het was alsof de zon onderging. Genieten van de kleine was ons niet gegund. Haar niet, en S niet.

Toen hij het hoorde stortte hij in. Letterlijk. Ik had hem nog nooit zo gezien, en we zijn al 15, bijna 16 jaar samen.

 

En we wisselden van positie. Ik bleef die hele avond en de afschuwelijke 2 weken die erop volgden, volhouden dat het ook deze keer weer in orde zou komen. Dat het IN ORDE ZOU KOMEN.

Ok, het was klote dat de kloteziekte terug was.

Chemo was nu wel nodig, maar dat zou ze wel overleven, het was niet het einde van de wereld. (hard, ik weet het, maar ik had het gevoel dat ik hard moest zijn, ik kon hem niet laten wegglijden in zijn medelijden met haar)

Het was een herval, maar de specialist had gezegd dat dat wel meer gebeurde, hij had er alle vertrouwen in, en wij  moesten hem vertrouwen, We moesten blij zijn dat die man  het alweer op tijd gezien was en dat het ook deze keer volgens hem volkomen operabel en behandelbaar was. Je moet me geloven (ik nam, toen ik dat zei zelfs zijn hoofd tussen mijn handen), het komt in orde!

 

Ik zei niet

-dat het een herval was in iets meer dan een jaar tijd en dat dat niet veel goeds kon betekenen.

-dat de chemo vorige keer zogezegd niet nodig was geweest maar dat het bij nader inzien beter toen wel was gebeurd.

-dat het schandalig was dat ze haar bij een eerste controle hadden gezegd dat alles in orde was, maar 2 dagen later belden met de mededeling “sorry madammeke, slecht nieuws”

-dat het feit dat de specialist zei dat ze met de operatie alles hadden kunnen weghalen niet echt een geruststelling was, vermits hij dat vorige keer ook had gezegd.

-dat ik zelf ook dood-en doodongerust ben, dat ik deze keer echt schrik heb. Dat ik me bedrogen voel, omdat ik er echt van overtuigd was dat die dokters wisten, de vorige maal, waarover ze spraken en dat ze dus volkomen genezen was. Dat ik me, ondanks al mijn slechte ervaringen met specialisten, weer heb laten bedotten, heb laten sussen, omdat ik dat wilde.

 

Maanden aan een stuk heb ik het van me af kunnen zetten. Maar zo’n 2 weken geleden overviel het me, de angst. Volgens mij door de onverwachte dood van iemand die ik wel ken , maar niet echt goed. Vooral het onverwachte deed me nadenken over het leven. Te veel nadenken. Dat was, denk ik, de trigger.

 

En ik wil er niet over nadenken maar doe het toch. Arme S die zo hard moet werken, en zich ook daar nog mee moet gaan bezighouden. Is het een wonder dat hij de laatste maanden slecht slaapt? Hij ziet er ouder uit, is vaker slecht gezind.

 

Wat als ze volgend jaar weer een terugval heeft? Gaat kerstmis nog ooit hetzelfde zijn? Wat als ze sterft? Dat kan hij niet aan, hij hangt echt aan haar.

 

En dan begin ik, heel egoïstisch, ook aan mijn eigen familie te denken. Mijn moeder vertelt dat mijn vader zich al een paar dagen niet lekker voelt. Dus ik bekijk hem aandachtiger als we bij mijn ouders gaan eten. Ziet hij er slecht uit? Hoelang ziet hij er al zo oud uit? Ik kan me zelf dan wel redelijk geruststellen. Er zijn immers zoveel mensen die zich slecht voelen met deze warmte. Maar toch, ik weet dat het ooit gaat gebeuren. Ooit sterven ze. Ben je daar ooit klaar voor? Ga ik vanaf nu gewoon wachten? Wat als er iets met S gebeurt? Of, oh god, met ons kleintje? Maar ik kan er met S niet over praten, die heeft al zorgen genoeg. En dan haat ik mezelf. Moet ik het ongeluk van iemand anders altijd op mezelf betrekken? Maar ik raak er niet vanaf.

 

Het doemdenken beheerst mijn leven, een zwarte wolk die boven mij hangt en die ik niet krijg afgeschud…

 

15:31 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: angst |  Facebook |

28-07-06

Zot zijn doet geen pijn

9.

Allez vooruit…de wind is gedraaid, de temperaturen zijn gedaald en de zotten zijn terug. Zelfs nu ik een nieuw blogje begonnen ben laat madame Crazy me niet met rust…It must be love zeker? Ik begin echt het sterke vermoeden te krijgen dat ze me gewoon niet kan missen, dat er geen dag voorbij gaat zonder dat zij aan me denkt.

 

Maar goed, genoeg over Miss Crazy.

Het is al een zalige week geweest. Het was iets te warm, zelfs voor mij, maar ik klaag niet, want voor je het weet is het weer aan het regenen. We hebben in elk geval genoten, van het lekker eten, van ons kikkerbadje,  van de rust. Van de zon. En het wordt alleen maar beter!

 

10:28 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (1) | Tags: miss crazy, genieten |  Facebook |

23-07-06

Queen of the mansion

8.

De baby neemt het huis over. Letterlijk en figuurlijk. Overal ligt rommel.

 

Onze badkamer is een stuk kleiner geworden door het badmeubel dat enkel en alleen voor haar bedoeld is. We hebben boven 1 kamer volledig vernieuwd en ingericht als babykamer. Beneden staat haar park met knuffel, haar relax en haar speelmatje. De keuken is opeens een trots eigenaar van een babystoel.

Wassen gebeurt voornamelijk voor haar. Washmachine na washmachine, het is bij momenten gewoon niet bij te houden. Alles in het huishouden draait rond haar, queen of the mansion.

 

En toch, hoewel we dat 15 jaar hebben gehad en gelukkig waren, kunnen we ons nu geen leven meer zonder haar voorstellen.

22:50 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: baby |  Facebook |

Gewrichtsloos

7.

Babies kunnen veel, zijn heel erg lenig. Mijn baby bijvoorbeeld kan haar voeten achter haar oren trekken en zo een half uur blijven liggen. Dat is niet een vaardigheid waar ik jaloers op ben. Als je het vergelijkt met kunnen rondlopen, gaan en staan waar je wil, ik weet wel wat ik zou kiezen!

 

Maar wat een zalig en bevredigend gevoel moet het zijn om je dikke teen in je mond te kunnen steken, erop te zuigen en vanuit die positie tevreden de wereld te bestuderen . Gewoon, been omhoog, teen in de mond.

 

Wanneer breekt het moment aan dat we dat opeens niet meer kunnen

21:05 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: baby |  Facebook |

22-07-06

Sun, sun, sun, here I come

 6.

Het vakantiesfeertje zit er terug in. Na bijna 24 uur waren de frieten eindelijk verteerd. Vandaag hebben we het dan maar gehouden bij een bescheiden slaatje. En nu liggen we hier op het terras. Of beter gezegd, mijn ventje en dochter liggen, mijn ventje op de ligstoel, mijn dochter kraaiend op zijn buik terwijl ze vol tevredenheid en concentratie aan de haren op zijn borstkas pulkt. Ik zit aan de terrastafel, met laptop, genietend van hen, van onze tuin, van het feit dat de buren met vakantie zijn, van de rust. Zalig, die zomer…

 

21:38 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (1) | Tags: genieten |  Facebook |

Auwch!

5.

Worst idea ever?

Frieten van de frituur eten bij 30°.

We zijn alletwee al van gisterenavond kotsmisselijk. Onze we-time is er dan ook bij ingeschoten. Eerlijk gezegd voel ik me zo slecht dat ik niet eens aan seks moet denken op dit moment. Buikpijn!

15:58 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zagen |  Facebook |

21-07-06

Frieten en nog van die dingen

4.

Ik heb zooooo’n goesting in frieten. Met mayonaise. Niet zomaar mayonaise, maar van die echte zoete. De hele vettige dus. Zo’n allesoverheersende goesting in frieten.

Andere mensen eten minder als het zo heet is. Ik niet. Na 2 dagen hitte is mijn lichaam volledig aangepast. Dus ook mijn hongergevoel. Of  beter gezegd mijn zin-in-lekker-maar-vettig-gevoel.

En ik krijg de gedachte aan frieten, maar niet uit mijn hoofd!

Maar die gedachte past niet in mijn dappere doch bittere en vaak zinloze gevecht tegen de kilo’s. Min 5 kilo’s op even zoveel weken is niet slecht, maar door de frieten zet ik waarschijnlijk 3 stappen achteruit. Ik moet sterk zijn, kan me geen slippertjes permitteren, toch niet zo’n grote slippertejs. Af en toe een magnum light tot daar aan toe, het is immers bloedheet en die magnums hebben niet zo heel erg veel caloriën. Maar frieten? Dat is erover!

En toch….FRIETEN!

Er is een verbeten strijd bezig tussen mijn lijn en de frieten.

De frieten gaan winnen.

 

17:25 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zagen |  Facebook |

Verlengd weekend

3

Wat een zaligheid. Drie dagen rust. Drie dagen laat opstaan (tis te zeggen, laat…Met een baby is laat nogal relatief, maar het zijn in elk geval drie dagen waarop we ’s morgens nergens moeten zijn)Geen werk, geen klanten, geen dossiers. Op het gemak opstaan, op het gemak ontbijten, op het gemak douchen. En dan de hele dag genieten van de zon (jaja, want hier is geen onweer geweest gisteren. Geen wind, geen verkoeling, en deze morgen zijn we wakkergemaakt door de zon die binnenpiepte…) en onze tuin. Met ons drietjes.

En vanavond, nadat kleintje is gaan slapen is het “we-time”. Tsja sommige dingen doe ik nu eenmaal heel graag, zeker als het zo warm is. En daarna met zijn twee in de douche, zalig.

Zo vreemd als je erover nadenkt. Wie me twee jaar geleden had verteld dat ik nog eens gelukkig zou zijn met een verlengd weekendje thuis zou ik voor zot verklaard hebben.

Times, they are changing…

10:08 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (0) | Tags: genieten |  Facebook |

20-07-06

Zagen is toegelaten!

2

 

Het blijft wel erg warm. Ik wacht. Op onweer, op regen, een beetje wind. Maar nope, noppes, niks, nada. De zon is weg, en het is “maar” 30 graden. That’s it.

Ik kan niks met warm weer zonder dat ik de zon voel. Het is iets genetisch. Dertig graden, geen enkel probleem maar mét zon!

Dus ik zaag, ondanks het verbod van CMS (cms.skynetblogs.be) zaag ik er toch over. Nah!

Ik wil de zon terug! Als er geen afkoeling is wil ik zon, zo simpel is het. Ofwel koelte, ofwel zon. Wie heeft er nu iets aan tropische temperaturen zonder zon? IK WIL ZON, NU!

 

 

13:35 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zagen |  Facebook |

Een nieuwe start

1

 

Het is warm, hier schijnt nog de zon, de vakantie komt eraan...

We laten de zotten voor wat ze zijn.

Gedaan met het negatieve, een frisse start wat de blogs betreft.

Ander en beter, daar streven we naar.

 

Om het bijna met de woorden van Arnold te zeggen: Ai Am Bak!

 

 

11:48 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (1) | Tags: intro, miss crazy |  Facebook |