09-08-06

No rest for the wicked

19.

Gisteren was een relatief goede dag.

We zijn er in geslaagd om ons iets of wat te ontspannen en zo de gedachten aan “het” zover mogelijk van ons af te duwen. Op zo’n momenten zie ik best wel iets in de wijze woorden van mijn grootmoeder zaliger. Het heeft geen nut je druk te maken over misschiens. Een waarheid als een koe, klopt als een bus, heel just, whatever.

Overdag, als je met andere zaken bezig bent, lukt dat. Gisteren lukte dat zelfs heel goed. Gisterenavond heb ik mijn best gedaan om S. en mezelf af te leiden. Grapjes, vertellen, roddelen, bezig zijn met de baby. En ik ben daar in geslaagd. S. had met momenten tranen in zijn ogen van het lachen en ook ik heb eigenlijk niet meer aan “het” gedacht.

Maar des te zwaarder werd  de nacht. Alsof alle gedachten die je overdag hebt weggeduwd in 1 klap je hoofd bevolken. “Haha, jij dacht dat wij weg waren?”

Ik zag minuut na minuut voorbijgaan. Telde schaapjes, totdat ik goesting kreeg in lam. Verlangde naar iets om mijn gedachtenstroom stop te zetten: alcohol,  een slaappil of beter nog, een hamer.

 Een slapeloze nacht achter de rug dus, gelukkig alleen voor mij. S. sliep meteen, en werd deze morgen goedgezind wakker. Ik deed alsof ik ook goed geslapen had, heb niet gesproken over mijn ongerustheid, mijn angst, mijn stille tranen en vooral mijn woede.

 

We wachten. Hope for the best, prepare for the worst.

10:58 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: angst |  Facebook |

Commentaren

IT "het" doet me denken aan het latente gevaar en dreiging van "it" van stephen king...
wat een horror

Gepost door: lord cms | 09-08-06

Toch maar even zeggen dat... Met iedere post die ik lees wens ik jullie in stilte sterkte toe hoor...

Gepost door: kikkertje | 09-08-06

De commentaren zijn gesloten.