Tales for the sane

BACK BACK BACK BACK BACK BACK BACK BACK BACK BACK BACK

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Tue, 16 Jan 2007 11:50:50 +0100

Terug op mijn vertrouwde stekje:

http://littleangel.skynetblogs.be

This is the end, my only friend, the end

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Tue, 29 Aug 2006 11:32:48 +0200

30.

Hey iedereen!

Ik zie dat ik precies 30 postjes heb. Lijkt me een mooi moment om de boel hier af te sluiten. Hier zullen geen berichtjes meer verschijnen. Ik heb het gehad met skynet, en vooral met de vertegenwoordigers van skynet.(Wat is er toch gebeurd met elementaire beleefdheid?) Van zodra ik een iets of wat fatsoenlijk alternatief heb gevonden bij een andere host ben ik hier weg.

I’ll keep you posted! ;)

Shit zeg!

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Mon, 28 Aug 2006 10:54:43 +0200

29.

Wat gebeurt er als je een baby op je schoot hebt die aan het spelen is met de afstandsbediening (jaja, afstandsbediening en gsm, haar favoriete speeltjes. Kinderen van deze tijd zeker?) en dat ding per ongeluk laat vallen? Ze duikt er vastberaden achteraan.

Gelukkig had ik haar vast…

A little bit of me...

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Fri, 25 Aug 2006 11:21:13 +0200

28.

Een stevig potje we-time voor we gaan werken. De moeite!

Hoe het voor de rest is? Slecht, heel slecht slapen, veel, heel veel werk, lastige, heel lastige klanten, schattig, heel schattig kleintje.

En tarara, het is weer bijna weekend!

Kloteziekte

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Tue, 22 Aug 2006 12:03:49 +0200

27.

Voor iedereen die bang is.

Iedereen die angst heeft voor zichzelf of voor een dierbare.

IK denk aan jullie.

Soms he...

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Fri, 18 Aug 2006 10:45:23 +0200

26.

Mannen! Het ene moment het typevoorbeeld van de nieuwe nieuwe man, en dan opeens bereid om je aan je haren uit de grot te trekken, als een echte caveman…Wie kan er aan uit?

Damn!

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Thu, 17 Aug 2006 10:09:29 +0200

25.

Damn!

Mijn favoriete t-shirt heb ik gisteren gewassen, en vandaag terug aangetrokken. En opeens zie ik dat daar nog steeds lichte plekken op zijn.

Conclusie: “handjes draaien” met je baby doe je best niet als je een glas cola vast hebt…Zij vond het supergrappig, die cola die in het rond vloog, ik iets minder.

Mon S., le héro

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Wed, 16 Aug 2006 10:32:59 +0200

24.

CMS (cms.skynetblogs.be) is een kluns. Ik ook. De pa van CMS is een handige harry. S.ook.

Dagen aan een stuk heb ik S. aan zijn hoofd zitten zeuren dat ons redelijk nieuw fototoestel naar de kl…was. Alle foto’s die ik trok waren wazig. Nadat hij me wat overbodig advies had gegeven (je moet het toestel stil houden als je trekt (duh-uh!!)) vroeg hij me een watten stokje te gaan halen. Toen ik hem ongelooflijk zei dat dat toch nergens voor diende, hoe kan je het fototoestel nu repareren met een watten stokje, zei hij enkel dat ik even moest wachten. Hoewel ik hem honend uitlachte bleef hij onverstoorbaar (een kunst! Het is moeilijk onverstoorbaar te blijven onder honend gelach.)

En hij toonde zijn vakmanschap, zijn technisch inzicht, zijn kunnen als een klusjesman.

Hij maakte de lens van het toestel schoon met dat watten stokje, en vwala, sito presto terug scherpe foto’s…

Mon S. le héro.

This is the life!

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Tue, 15 Aug 2006 11:13:04 +0200

23.

Onze 4 dagen vakantie zijn bijna voorbij. De regen deerde ons niet, het was echt vakantie zoals vakantie hoort te zijn (behalve het uitslapen: dat komt er echt niet meer van met ons kleintje): rust, rust en nog eens rust, lekker eten (amai die kilo’s), familiebezoekjes, genieten en dan weer rust.

Waarom kan het leven niet altijd zo zijn? Ik wacht op de volgende vakantie, ergens in oktober!

555 (almost the number of the beast)

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Fri, 11 Aug 2006 11:27:22 +0200

22.

555 is inderdaad iets specialer dan 500, vandaar iets meer dan een bloempje!

Nummerke 500 aan de kassa gevraagd...

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Thu, 10 Aug 2006 11:28:16 +0200

21.

Na de subtiele hint van CMS: een bloemetje voor mijn 500^ste bezoeker! ;)

Onbeschrijflijk...

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Thu, 10 Aug 2006 09:20:30 +0200

20.

IT had een goed einde. We hadden ons voorbereid op het ergste, het is gelukkig het beste geworden…

De opluchting is enorm, we zijn euforisch. Niks te zien op de scan, chemo gedaan, volgende controle over 3 maanden. En nu gaan we genieten. Van elkaar.

Thank you and good night!

No rest for the wicked

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Wed, 09 Aug 2006 10:58:23 +0200

19.

Gisteren was een relatief goede dag.

We zijn er in geslaagd om ons iets of wat te ontspannen en zo de gedachten aan “het” zover mogelijk van ons af te duwen. Op zo’n momenten zie ik best wel iets in de wijze woorden van mijn grootmoeder zaliger. Het heeft geen nut je druk te maken over misschiens. Een waarheid als een koe, klopt als een bus, heel just, whatever.

Overdag, als je met andere zaken bezig bent, lukt dat. Gisteren lukte dat zelfs heel goed. Gisterenavond heb ik mijn best gedaan om S. en mezelf af te leiden. Grapjes, vertellen, roddelen, bezig zijn met de baby. En ik ben daar in geslaagd. S. had met momenten tranen in zijn ogen van het lachen en ook ik heb eigenlijk niet meer aan “het” gedacht.

Maar des te zwaarder werd de nacht. Alsof alle gedachten die je overdag hebt weggeduwd in 1 klap je hoofd bevolken. “Haha, jij dacht dat wij weg waren?”

Ik zag minuut na minuut voorbijgaan. Telde schaapjes, totdat ik goesting kreeg in lam. Verlangde naar iets om mijn gedachtenstroom stop te zetten: alcohol, een slaappil of beter nog, een hamer.

Een slapeloze nacht achter de rug dus, gelukkig alleen voor mij. S. sliep meteen, en werd deze morgen goedgezind wakker. Ik deed alsof ik ook goed geslapen had, heb niet gesproken over mijn ongerustheid, mijn angst, mijn stille tranen en vooral mijn woede.

We wachten. Hope for the best, prepare for the worst.

Aan iedereen

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Wed, 09 Aug 2006 09:25:08 +0200

18.

Bedankt voor jullie steun, het doet deugd!

Nieuwe dag, nieuwe rotzooi

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Mon, 07 Aug 2006 22:21:27 +0200

We zitten in de zetel en praten over alles. Behalve over “het”. Dat is een onderwerp dat we zorgvuldig vermijden. Hij praat er niet over omdat hij er niet aan wil denken. Zijn hele familie ontwijkt het, om dezelfde reden. En ik praat er niet over omdat het niet aan mij is om hem met zijn neus op de feiten te drukken. Iedereen gaat met deze rotzooi op zijn manier om. Hij gaat er mee om door er niet mee om te gaan en dat is zijn goed recht. Ondertussen blijft elk mogelijk scenario door mijn hoofd spoken, maar ik zwijg. Houd mijn mond. Sluit mijn lippen en gooi het sleuteltje weg.

Dus zitten we in de zetel en praten over alles, behalve over “het”. Hoewel we weten dat “het” het enige is waar we mee bezig zijn. We staan er mee op en gaan er mee slapen.

Beu!

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Sun, 06 Aug 2006 15:30:57 +0200

16.

Ik ben het beu, beu, beu! Ik wil rust, eindelijk rust!

Here we go again?

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Sun, 06 Aug 2006 13:01:07 +0200

15.

De laatste dag van therapie is bijna aangebroken. Maar er volgt ook een nieuw onderzoek. Een onderzoek naar iets wat ze tot nu toe nog niet bekeken hebben. Hebben ze “iets” gezien, of is het gewoon voor de zekerheid? Ik weet het niet en durf er ook niet naar vragen. S wil er niet over nadenken, en dat respecteer ik.

Hoe dan ook, in plaats van dat we ons kunnen verheugen over “het einde”, kunnen we minstens nog een week extra in ongerustheid zitten.

Wanneer houdt het ooit op?

Mystify

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Fri, 04 Aug 2006 18:15:01 +0200

14.

Dreamer *vs* realist (http://to-the-moon-and-back.skynetblogs.be) heeft me even terug in de tijd gekatapulteerd. Door haar tekst van INXS.

S en ik waren tieners toen we begonnen, en kenden elkaar al sinds de lagere school. Al snel werd iets dat begonnen was als een dronken kus een prettige, maar losse relatie, en later een serieuzere Vooral ik had in de beginperiode dan ook paniekaanvallen, vrees dat ik misschien iets zou missen. Dat hij toen een notoire bad boy was en ik bijzonder strenge ouders had hielp ook niet. Meerdere malen nam ik het besluit dat we elkaar beter niet meer zouden zien. De laatste keer dat ik er in tranen een einde had gemaakt (teen-drama’s, u kent dat wel) vond ik 2 dagen later een kaartje in mijn brievenbus: daarop stond enkel dit:

In all that exists
Well, none has your beauty
I see your face
and I will survive

En toen wist ik het, we horen samen. En de rest is, zoals ze zeggen, geschiedenis.

De tekst, voor wie hem niet kent, komt uit “Mystify” van INXS.

Miljaarde!

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Fri, 04 Aug 2006 14:04:56 +0200

13.

De kleine is er nog maar 8 maanden en mijn schoonmoeder (“voor mij moeten jullie geen kinderen krijgen, hoor”) en moeder (“goh, ik snap dat toch niet, die grootouders die alleen nog over hun kleinkinderen kunnen praten”) zitten ons te pushen om aan een tweede te beginnen. Hallo! Ik ben heel blij dat mijn dochter een bron van vreugde is voor de hele familie. Ik ben heel blij dat ze zowat wordt doodgeknuffeld. Ik ben heel blij dat mijn ouders en schoonouders ervan overtuigd zijn dat ze het mooiste en verstandigste kindje van de hele wereld is. Maar een tweede? Ik moet er op dit moment niet eens aan denken. Ik heb de eerste er nog maar net uitgewrongen!

In de bloemetjes

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Tue, 01 Aug 2006 13:35:40 +0200

12.

Net als mijn vorige blog, is ook deze blog heel populair in Portugal. Ze zegt niet veel, maar is een trouwe bezoekster. Hallooooo Kikkertje (kikkertje.skynetblogs.be )!!

Update van vorige post

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Mon, 31 Jul 2006 15:08:00 +0200

11.

Ik heb er gisteren toch met S. over gepraat. Niet over mijn angst voor haar, dat krijg ik echt niet over mijn lippen, wel over mijn angstgevoel in het algemeen. Hoe bang ik ben voor het moment dat er geliefden gaan sterven. Hoe ik het gevoel heb dat het leven gewoon zijn gangetje gaat, dat het leven gewoon ban afwachten is tot er iemand sterft.

En zoals verwacht was hij het die mij troostte. Hij kon het ziek zijn van haar aan, door zich op het werk en zijn gezin te storten. Als er iemand van mijn familie ziek zou worden zou ik ook wel een middel vinden om er mee om te gaan. Want dat doen mensen. Ze gaan ermee om. Waardoor ik me nog schuldiger voel. Waarom moet ik hem daarmee belasten, heeft hij het nog niet moeilijk genoeg?

Toen ik hem dat probeerde duidelijk te maken, hoe schuldig ik me voel dat ik hem met mijn futiliteiten lastigval, mijn angst voor wat ooit misschien gaat gebeuren, terwijl hij zelf problemen genoeg heeft, reële angst heeft, keek hij me oprecht niet begrijpend aan. Hij begreep echt niet waar ik het over had. Waarom zou ik niet mogen klagen. Omdat zij ziek is, moet ik toch niet mijn eigen gevoelens opzij zetten? Hij troostte mij dus. En het hielp, zoals altijd vond hij precies de juiste woorden. Is het niet schandalig? Hij zorgde dat ik me beter voelde, terwijl ik niks heb om me slecht over te voelen. Ik zou hem moeten troosten, steunen, niet andersom.

Maar hij is wie hij is. Mijn schouder. Zelfs als hij zelf doodsbang is, de rots in mijn branding.

Ik hou van hem.

Angst

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Sun, 30 Jul 2006 15:31:59 +0200

10.

Een gevoel waar ik nu al een paar weken mee worstel. Ik heb getwijfeld of ik het hier wel zou zetten. Of het anderen die aan die ziekte lijden niet zou ontmoedigen.

Maar ik moet het ergens kwijt. En dat kan ik niet in het dagelijkse leven. Want daar ben ik de lean-on-person, de sterke, de positieve. Dat moet ik in dit geval wel zijn. Mijn vrienden weten dat ik ook bang ben, dat ik me sterk hou voor hem, maar zelfs bij hen heb ik moeite om nu eens echt uit te drukken wat er in mij omgaat. Het lukt me niet om er volkomen eerlijk en duidelijk in te zijn, meestal sluit ik af met ‘het zal wel lukken’, in plaats van met wat ik echt denk. Ik heb geen zin in meelevende blikken, in “het komt wel in orde” te horen. Want zelf geloof ik dat niet, niet echt. Maar dat durf ik dus niet hardop te zeggen. Want als ik er al niet in geloof, wat voor kans heeft ze dan? Als ik twijfel aan genezing, wat dan? Dus zwijg ik. Of relativeer ik het. Alsof ik, door te zeggen wat ik echt denk, het ongeluk naar me toetrek, de slechte geesten wakker maak.

Dus moet ik hier mijn echte gevoelens kwijt.

Het is vreemd, dat omkeren van de rollen. Het gaat in tegen mijn natuur. Ik ben de pessimist, als er iets mis gaat, weet ik daar altijd het ergste uit te halen. Als de bodem in zicht is, geraak ik daar nog net onder.

S. is de optimist, mijn rots in de branding. Hoe slecht het er ook uitziet, hij maakt er het beste van. . Hij ziet overal het lichtpuntje in de duisternis. Welke tegenvaller ook, hij draait dat om in zijn en dus ons voordeel. Vol goede moed.

Maar in dit geval kan dat niet.

Het is immers een herval, in iets meer dan een jaar tijd. Vorige keer was er ook de angst, vooral bij haar familie, gewoon van het schrikken. Ik was toen 100% optimist. Mensen genezen hier immers van! Niet zeuren, gewoon laten opereren. Toen bleek dat na de operatie zelfs geen chemo nodig was was zij opgelucht, hoewel S., dat merkte ik, toch bang was. Maar langzaam ebde ook die angst weg. Er was niks meer te vinden, ze ging maandelijks op controle, en elke keer met goed nieuws.

De rust keerde terug, en die duurde net lang genoeg om iedereen in slaap te sussen. Dit hoofdstuk was afgesloten, niks aan de hand meer. Het is hard geweest, maar het is gedaan.

Ik werd zwanger, we kochten een huis, dingen genoeg die ons bezig hielden.

Onze dochter werd geboren, zij was zo gelukkig, zo meteen verliefd op de kleine, het was een genot om naar hen te kijken.

We waren net 2 dagen thuis toen zij vernam, na een maandelijkse controle, dat er terug iets zat.

Het einde van de wereld zoals we die kenden… Wanhoop, angst, alle blijdschap verdween, het was alsof de zon onderging. Genieten van de kleine was ons niet gegund. Haar niet, en S niet.

Toen hij het hoorde stortte hij in. Letterlijk. Ik had hem nog nooit zo gezien, en we zijn al 15, bijna 16 jaar samen.

En we wisselden van positie. Ik bleef die hele avond en de afschuwelijke 2 weken die erop volgden, volhouden dat het ook deze keer weer in orde zou komen. Dat het IN ORDE ZOU KOMEN.

Ok, het was klote dat de kloteziekte terug was.

Chemo was nu wel nodig, maar dat zou ze wel overleven, het was niet het einde van de wereld. (hard, ik weet het, maar ik had het gevoel dat ik hard moest zijn, ik kon hem niet laten wegglijden in zijn medelijden met haar)

Het was een herval, maar de specialist had gezegd dat dat wel meer gebeurde, hij had er alle vertrouwen in, en wij moesten hem vertrouwen, We moesten blij zijn dat die man het alweer op tijd gezien was en dat het ook deze keer volgens hem volkomen operabel en behandelbaar was. Je moet me geloven (ik nam, toen ik dat zei zelfs zijn hoofd tussen mijn handen), het komt in orde!

Ik zei niet

-dat het een herval was in iets meer dan een jaar tijd en dat dat niet veel goeds kon betekenen.

-dat de chemo vorige keer zogezegd niet nodig was geweest maar dat het bij nader inzien beter toen wel was gebeurd.

-dat het schandalig was dat ze haar bij een eerste controle hadden gezegd dat alles in orde was, maar 2 dagen later belden met de mededeling “sorry madammeke, slecht nieuws”

-dat het feit dat de specialist zei dat ze met de operatie alles hadden kunnen weghalen niet echt een geruststelling was, vermits hij dat vorige keer ook had gezegd.

-dat ik zelf ook dood-en doodongerust ben, dat ik deze keer echt schrik heb. Dat ik me bedrogen voel, omdat ik er echt van overtuigd was dat die dokters wisten, de vorige maal, waarover ze spraken en dat ze dus volkomen genezen was. Dat ik me, ondanks al mijn slechte ervaringen met specialisten, weer heb laten bedotten, heb laten sussen, omdat ik dat wilde.

Maanden aan een stuk heb ik het van me af kunnen zetten. Maar zo’n 2 weken geleden overviel het me, de angst. Volgens mij door de onverwachte dood van iemand die ik wel ken , maar niet echt goed. Vooral het onverwachte deed me nadenken over het leven. Te veel nadenken. Dat was, denk ik, de trigger.

En ik wil er niet over nadenken maar doe het toch. Arme S die zo hard moet werken, en zich ook daar nog mee moet gaan bezighouden. Is het een wonder dat hij de laatste maanden slecht slaapt? Hij ziet er ouder uit, is vaker slecht gezind.

Wat als ze volgend jaar weer een terugval heeft? Gaat kerstmis nog ooit hetzelfde zijn? Wat als ze sterft? Dat kan hij niet aan, hij hangt echt aan haar.

En dan begin ik, heel egoïstisch, ook aan mijn eigen familie te denken. Mijn moeder vertelt dat mijn vader zich al een paar dagen niet lekker voelt. Dus ik bekijk hem aandachtiger als we bij mijn ouders gaan eten. Ziet hij er slecht uit? Hoelang ziet hij er al zo oud uit? Ik kan me zelf dan wel redelijk geruststellen. Er zijn immers zoveel mensen die zich slecht voelen met deze warmte. Maar toch, ik weet dat het ooit gaat gebeuren. Ooit sterven ze. Ben je daar ooit klaar voor? Ga ik vanaf nu gewoon wachten? Wat als er iets met S gebeurt? Of, oh god, met ons kleintje? Maar ik kan er met S niet over praten, die heeft al zorgen genoeg. En dan haat ik mezelf. Moet ik het ongeluk van iemand anders altijd op mezelf betrekken? Maar ik raak er niet vanaf.

Het doemdenken beheerst mijn leven, een zwarte wolk die boven mij hangt en die ik niet krijg afgeschud…

Zot zijn doet geen pijn

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Fri, 28 Jul 2006 10:28:50 +0200

Allez vooruit…de wind is gedraaid, de temperaturen zijn gedaald en de zotten zijn terug. Zelfs nu ik een nieuw blogje begonnen ben laat madame Crazy me niet met rust…It must be love zeker? Ik begin echt het sterke vermoeden te krijgen dat ze me gewoon niet kan missen, dat er geen dag voorbij gaat zonder dat zij aan me denkt.

Maar goed, genoeg over Miss Crazy.

Het is al een zalige week geweest. Het was iets te warm, zelfs voor mij, maar ik klaag niet, want voor je het weet is het weer aan het regenen. We hebben in elk geval genoten, van het lekker eten, van ons kikkerbadje, van de rust. Van de zon. En het wordt alleen maar beter!

Queen of the mansion

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Sun, 23 Jul 2006 22:50:05 +0200

De baby neemt het huis over. Letterlijk en figuurlijk. Overal ligt rommel.

Onze badkamer is een stuk kleiner geworden door het badmeubel dat enkel en alleen voor haar bedoeld is. We hebben boven 1 kamer volledig vernieuwd en ingericht als babykamer. Beneden staat haar park met knuffel, haar relax en haar speelmatje. De keuken is opeens een trots eigenaar van een babystoel.

Wassen gebeurt voornamelijk voor haar. Washmachine na washmachine, het is bij momenten gewoon niet bij te houden. Alles in het huishouden draait rond haar, queen of the mansion.

En toch, hoewel we dat 15 jaar hebben gehad en gelukkig waren, kunnen we ons nu geen leven meer zonder haar voorstellen.

Gewrichtsloos

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Sun, 23 Jul 2006 21:05:44 +0200

Babies kunnen veel, zijn heel erg lenig. Mijn baby bijvoorbeeld kan haar voeten achter haar oren trekken en zo een half uur blijven liggen. Dat is niet een vaardigheid waar ik jaloers op ben. Als je het vergelijkt met kunnen rondlopen, gaan en staan waar je wil, ik weet wel wat ik zou kiezen!

Maar wat een zalig en bevredigend gevoel moet het zijn om je dikke teen in je mond te kunnen steken, erop te zuigen en vanuit die positie tevreden de wereld te bestuderen . Gewoon, been omhoog, teen in de mond.

Wanneer breekt het moment aan dat we dat opeens niet meer kunnen

Sun, sun, sun, here I come

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Sat, 22 Jul 2006 21:38:10 +0200

Het vakantiesfeertje zit er terug in. Na bijna 24 uur waren de frieten eindelijk verteerd. Vandaag hebben we het dan maar gehouden bij een bescheiden slaatje. En nu liggen we hier op het terras. Of beter gezegd, mijn ventje en dochter liggen, mijn ventje op de ligstoel, mijn dochter kraaiend op zijn buik terwijl ze vol tevredenheid en concentratie aan de haren op zijn borstkas pulkt. Ik zit aan de terrastafel, met laptop, genietend van hen, van onze tuin, van het feit dat de buren met vakantie zijn, van de rust. Zalig, die zomer…

Auwch!

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Sat, 22 Jul 2006 15:58:12 +0200

Worst idea ever?

Frieten van de frituur eten bij 30°.

We zijn alletwee al van gisterenavond kotsmisselijk. Onze we-time is er dan ook bij ingeschoten. Eerlijk gezegd voel ik me zo slecht dat ik niet eens aan seks moet denken op dit moment. Buikpijn!

Frieten en nog van die dingen

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Fri, 21 Jul 2006 17:25:34 +0200

Ik heb zooooo’n goesting in frieten. Met mayonaise. Niet zomaar mayonaise, maar van die echte zoete. De hele vettige dus. Zo’n allesoverheersende goesting in frieten.

Andere mensen eten minder als het zo heet is. Ik niet. Na 2 dagen hitte is mijn lichaam volledig aangepast. Dus ook mijn hongergevoel. Of beter gezegd mijn zin-in-lekker-maar-vettig-gevoel.

En ik krijg de gedachte aan frieten, maar niet uit mijn hoofd!

Maar die gedachte past niet in mijn dappere doch bittere en vaak zinloze gevecht tegen de kilo’s. Min 5 kilo’s op even zoveel weken is niet slecht, maar door de frieten zet ik waarschijnlijk 3 stappen achteruit. Ik moet sterk zijn, kan me geen slippertjes permitteren, toch niet zo’n grote slippertejs. Af en toe een magnum light tot daar aan toe, het is immers bloedheet en die magnums hebben niet zo heel erg veel caloriën. Maar frieten? Dat is erover!

En toch….FRIETEN!

Er is een verbeten strijd bezig tussen mijn lijn en de frieten.

De frieten gaan winnen.

Verlengd weekend

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Fri, 21 Jul 2006 10:08:45 +0200

Wat een zaligheid. Drie dagen rust. Drie dagen laat opstaan (tis te zeggen, laat…Met een baby is laat nogal relatief, maar het zijn in elk geval drie dagen waarop we ’s morgens nergens moeten zijn)Geen werk, geen klanten, geen dossiers. Op het gemak opstaan, op het gemak ontbijten, op het gemak douchen. En dan de hele dag genieten van de zon (jaja, want hier is geen onweer geweest gisteren. Geen wind, geen verkoeling, en deze morgen zijn we wakkergemaakt door de zon die binnenpiepte…) en onze tuin. Met ons drietjes.

En vanavond, nadat kleintje is gaan slapen is het “we-time”. Tsja sommige dingen doe ik nu eenmaal heel graag, zeker als het zo warm is. En daarna met zijn twee in de douche, zalig.

Zo vreemd als je erover nadenkt. Wie me twee jaar geleden had verteld dat ik nog eens gelukkig zou zijn met een verlengd weekendje thuis zou ik voor zot verklaard hebben.

Times, they are changing…

Zagen is toegelaten!

noreply@skynetblogs.be (Talforthes) — Thu, 20 Jul 2006 13:35:37 +0200

Het blijft wel erg warm. Ik wacht. Op onweer, op regen, een beetje wind. Maar nope, noppes, niks, nada. De zon is weg, en het is “maar” 30 graden. That’s it.

Ik kan niks met warm weer zonder dat ik de zon voel. Het is iets genetisch. Dertig graden, geen enkel probleem maar mét zon!

Dus ik zaag, ondanks het verbod van CMS (cms.skynetblogs.be) zaag ik er toch over. Nah!

Ik wil de zon terug! Als er geen afkoeling is wil ik zon, zo simpel is het. Ofwel koelte, ofwel zon. Wie heeft er nu iets aan tropische temperaturen zonder zon? IK WIL ZON, NU!