22-08-06

Kloteziekte

27.

Voor iedereen die bang is.

Iedereen die angst heeft voor zichzelf of voor een dierbare.

IK denk aan jullie.

12:03 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (4) | Tags: angst |  Facebook |

10-08-06

Onbeschrijflijk...

20.

IT had een goed einde. We hadden ons voorbereid op het ergste, het is gelukkig het beste geworden…

De opluchting is enorm, we zijn euforisch. Niks te zien op de scan, chemo gedaan, volgende controle over 3 maanden. En nu gaan we genieten. Van elkaar.

Thank you and good night!

09:20 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: angst |  Facebook |

09-08-06

No rest for the wicked

19.

Gisteren was een relatief goede dag.

We zijn er in geslaagd om ons iets of wat te ontspannen en zo de gedachten aan “het” zover mogelijk van ons af te duwen. Op zo’n momenten zie ik best wel iets in de wijze woorden van mijn grootmoeder zaliger. Het heeft geen nut je druk te maken over misschiens. Een waarheid als een koe, klopt als een bus, heel just, whatever.

Overdag, als je met andere zaken bezig bent, lukt dat. Gisteren lukte dat zelfs heel goed. Gisterenavond heb ik mijn best gedaan om S. en mezelf af te leiden. Grapjes, vertellen, roddelen, bezig zijn met de baby. En ik ben daar in geslaagd. S. had met momenten tranen in zijn ogen van het lachen en ook ik heb eigenlijk niet meer aan “het” gedacht.

Maar des te zwaarder werd  de nacht. Alsof alle gedachten die je overdag hebt weggeduwd in 1 klap je hoofd bevolken. “Haha, jij dacht dat wij weg waren?”

Ik zag minuut na minuut voorbijgaan. Telde schaapjes, totdat ik goesting kreeg in lam. Verlangde naar iets om mijn gedachtenstroom stop te zetten: alcohol,  een slaappil of beter nog, een hamer.

 Een slapeloze nacht achter de rug dus, gelukkig alleen voor mij. S. sliep meteen, en werd deze morgen goedgezind wakker. Ik deed alsof ik ook goed geslapen had, heb niet gesproken over mijn ongerustheid, mijn angst, mijn stille tranen en vooral mijn woede.

 

We wachten. Hope for the best, prepare for the worst.

10:58 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: angst |  Facebook |

07-08-06

Nieuwe dag, nieuwe rotzooi

17

We zitten in de zetel en praten over alles. Behalve over “het”. Dat is een onderwerp dat we zorgvuldig vermijden. Hij praat er niet over omdat hij er niet aan wil denken. Zijn hele familie ontwijkt het, om dezelfde reden. En ik praat er niet over omdat het niet aan mij is om hem met zijn neus op de feiten te drukken. Iedereen gaat met deze rotzooi op zijn manier om. Hij gaat er mee om door er niet mee om te gaan en dat is zijn goed recht. Ondertussen blijft elk mogelijk scenario door mijn hoofd spoken, maar ik zwijg. Houd mijn mond. Sluit mijn lippen en gooi het sleuteltje weg. 

Dus zitten we in de zetel en praten over alles, behalve over “het”. Hoewel we weten dat “het” het enige is waar we mee bezig zijn. We staan er mee op en gaan er mee slapen.

22:21 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (3) | Tags: angst |  Facebook |

06-08-06

Here we go again?

15.

De laatste dag van therapie is bijna aangebroken. Maar er volgt ook een  nieuw onderzoek. Een onderzoek naar iets wat ze tot nu toe nog niet bekeken hebben. Hebben ze “iets” gezien, of is het gewoon voor de zekerheid? Ik weet het niet en durf er ook niet naar vragen. S wil er niet over nadenken, en dat respecteer ik.

Hoe dan ook, in plaats van dat we ons kunnen verheugen over “het einde”, kunnen we minstens nog een week extra in ongerustheid zitten.

Wanneer houdt het ooit op?

 

13:01 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (1) | Tags: angst |  Facebook |

31-07-06

Update van vorige post

11.

Ik heb er gisteren toch met S. over gepraat. Niet over mijn angst voor haar, dat krijg ik echt niet over mijn lippen, wel over mijn angstgevoel in het algemeen. Hoe bang ik ben voor het moment dat er geliefden gaan sterven. Hoe ik het gevoel heb dat het leven gewoon zijn gangetje gaat, dat het leven gewoon ban afwachten is tot er iemand sterft.

 

En zoals verwacht was hij het die mij troostte. Hij kon het ziek zijn van haar aan, door zich op het werk en zijn gezin te storten. Als er iemand van mijn familie ziek zou worden zou ik ook wel een middel vinden om er mee om te gaan. Want dat doen mensen. Ze gaan ermee om. Waardoor ik me nog schuldiger voel. Waarom moet ik hem daarmee belasten, heeft hij het nog niet moeilijk genoeg?

 

Toen ik hem dat probeerde duidelijk te maken, hoe schuldig ik me voel dat ik hem met mijn futiliteiten lastigval, mijn angst voor wat ooit misschien gaat gebeuren,  terwijl hij zelf problemen genoeg heeft, reële angst heeft, keek hij me oprecht niet begrijpend aan. Hij begreep echt niet waar ik het over had. Waarom zou ik niet mogen klagen. Omdat zij ziek is, moet ik toch niet mijn eigen gevoelens opzij zetten? Hij troostte mij dus. En het hielp, zoals altijd vond hij precies de juiste woorden. Is het niet schandalig? Hij zorgde dat ik me beter voelde, terwijl ik niks heb om me slecht over te voelen. Ik zou hem moeten troosten, steunen, niet andersom.

 

Maar hij is wie hij is. Mijn schouder. Zelfs als hij zelf doodsbang is, de rots in mijn branding.

 

Ik hou van hem.

15:08 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (1) | Tags: angst |  Facebook |

30-07-06

Angst

10.

Een gevoel waar ik nu al een paar weken mee worstel. Ik heb getwijfeld of ik het hier wel zou zetten. Of het anderen die aan die ziekte lijden niet zou ontmoedigen.

 

 Maar ik moet het ergens kwijt. En dat kan ik niet in het dagelijkse leven. Want daar ben ik de lean-on-person, de sterke, de positieve. Dat moet ik in dit geval wel zijn. Mijn vrienden weten dat ik ook bang ben, dat ik me sterk hou voor hem, maar zelfs bij hen heb ik moeite om nu eens echt uit te drukken wat er in mij omgaat. Het lukt me niet om er volkomen eerlijk en duidelijk in te zijn, meestal sluit ik af met ‘het zal wel lukken’, in plaats van met wat ik echt denk. Ik heb geen zin in meelevende blikken, in “het komt wel in orde” te horen. Want zelf geloof ik dat niet, niet echt. Maar dat durf ik dus niet hardop te zeggen. Want als ik er al niet in geloof, wat voor kans heeft ze dan? Als ik twijfel aan genezing, wat dan? Dus zwijg ik. Of relativeer ik het. Alsof ik, door te zeggen wat ik echt denk, het ongeluk naar me toetrek, de slechte geesten wakker maak.

 

Dus moet ik hier mijn echte gevoelens kwijt.

 

Het is vreemd, dat omkeren van de rollen. Het gaat in tegen mijn natuur. Ik ben de pessimist, als er iets mis gaat, weet ik daar altijd het ergste uit te halen. Als de bodem in zicht is, geraak ik daar nog net onder.

 

S. is de optimist, mijn rots in de branding. Hoe slecht het er ook uitziet, hij maakt er het beste van. . Hij ziet overal het lichtpuntje in de duisternis. Welke tegenvaller ook, hij draait dat om in zijn en dus ons voordeel. Vol goede moed.

Maar in dit geval kan dat niet.

 

Het is immers een herval, in iets meer dan een jaar tijd. Vorige keer was er ook de angst, vooral bij haar familie, gewoon van het schrikken. Ik was toen 100% optimist. Mensen genezen hier immers van! Niet zeuren, gewoon laten opereren. Toen bleek dat na de operatie zelfs geen chemo nodig was was zij opgelucht, hoewel S., dat merkte ik, toch bang was. Maar langzaam ebde ook die angst weg. Er was niks meer te vinden, ze ging maandelijks op controle, en elke keer met goed nieuws.

 

De rust keerde terug, en die duurde net lang genoeg om iedereen in slaap te sussen. Dit hoofdstuk was afgesloten, niks aan de hand meer. Het is hard geweest, maar het is gedaan.

 

Ik werd zwanger, we kochten een huis, dingen genoeg die ons bezig hielden.

Onze dochter werd geboren, zij was zo gelukkig, zo meteen verliefd op de kleine, het was een genot om naar hen te kijken.

 

We waren net 2 dagen thuis toen zij vernam, na een maandelijkse controle, dat er terug iets zat.

 

Het einde van de wereld zoals we die kenden… Wanhoop, angst, alle blijdschap verdween, het was alsof de zon onderging. Genieten van de kleine was ons niet gegund. Haar niet, en S niet.

Toen hij het hoorde stortte hij in. Letterlijk. Ik had hem nog nooit zo gezien, en we zijn al 15, bijna 16 jaar samen.

 

En we wisselden van positie. Ik bleef die hele avond en de afschuwelijke 2 weken die erop volgden, volhouden dat het ook deze keer weer in orde zou komen. Dat het IN ORDE ZOU KOMEN.

Ok, het was klote dat de kloteziekte terug was.

Chemo was nu wel nodig, maar dat zou ze wel overleven, het was niet het einde van de wereld. (hard, ik weet het, maar ik had het gevoel dat ik hard moest zijn, ik kon hem niet laten wegglijden in zijn medelijden met haar)

Het was een herval, maar de specialist had gezegd dat dat wel meer gebeurde, hij had er alle vertrouwen in, en wij  moesten hem vertrouwen, We moesten blij zijn dat die man  het alweer op tijd gezien was en dat het ook deze keer volgens hem volkomen operabel en behandelbaar was. Je moet me geloven (ik nam, toen ik dat zei zelfs zijn hoofd tussen mijn handen), het komt in orde!

 

Ik zei niet

-dat het een herval was in iets meer dan een jaar tijd en dat dat niet veel goeds kon betekenen.

-dat de chemo vorige keer zogezegd niet nodig was geweest maar dat het bij nader inzien beter toen wel was gebeurd.

-dat het schandalig was dat ze haar bij een eerste controle hadden gezegd dat alles in orde was, maar 2 dagen later belden met de mededeling “sorry madammeke, slecht nieuws”

-dat het feit dat de specialist zei dat ze met de operatie alles hadden kunnen weghalen niet echt een geruststelling was, vermits hij dat vorige keer ook had gezegd.

-dat ik zelf ook dood-en doodongerust ben, dat ik deze keer echt schrik heb. Dat ik me bedrogen voel, omdat ik er echt van overtuigd was dat die dokters wisten, de vorige maal, waarover ze spraken en dat ze dus volkomen genezen was. Dat ik me, ondanks al mijn slechte ervaringen met specialisten, weer heb laten bedotten, heb laten sussen, omdat ik dat wilde.

 

Maanden aan een stuk heb ik het van me af kunnen zetten. Maar zo’n 2 weken geleden overviel het me, de angst. Volgens mij door de onverwachte dood van iemand die ik wel ken , maar niet echt goed. Vooral het onverwachte deed me nadenken over het leven. Te veel nadenken. Dat was, denk ik, de trigger.

 

En ik wil er niet over nadenken maar doe het toch. Arme S die zo hard moet werken, en zich ook daar nog mee moet gaan bezighouden. Is het een wonder dat hij de laatste maanden slecht slaapt? Hij ziet er ouder uit, is vaker slecht gezind.

 

Wat als ze volgend jaar weer een terugval heeft? Gaat kerstmis nog ooit hetzelfde zijn? Wat als ze sterft? Dat kan hij niet aan, hij hangt echt aan haar.

 

En dan begin ik, heel egoïstisch, ook aan mijn eigen familie te denken. Mijn moeder vertelt dat mijn vader zich al een paar dagen niet lekker voelt. Dus ik bekijk hem aandachtiger als we bij mijn ouders gaan eten. Ziet hij er slecht uit? Hoelang ziet hij er al zo oud uit? Ik kan me zelf dan wel redelijk geruststellen. Er zijn immers zoveel mensen die zich slecht voelen met deze warmte. Maar toch, ik weet dat het ooit gaat gebeuren. Ooit sterven ze. Ben je daar ooit klaar voor? Ga ik vanaf nu gewoon wachten? Wat als er iets met S gebeurt? Of, oh god, met ons kleintje? Maar ik kan er met S niet over praten, die heeft al zorgen genoeg. En dan haat ik mezelf. Moet ik het ongeluk van iemand anders altijd op mezelf betrekken? Maar ik raak er niet vanaf.

 

Het doemdenken beheerst mijn leven, een zwarte wolk die boven mij hangt en die ik niet krijg afgeschud…

 

15:31 Gepost door Talforthes | Permalink | Commentaren (2) | Tags: angst |  Facebook |